┄

Od namiotu, który odleciał, do marki z duszą

Żeby stanąć na festiwalu, trzeba mieć nazwę

Żeby w ogóle móc aplikować jako wystawca, potrzebowaliśmy nazwy marki. Formularze nie przyjmują intuicji. Nie da się wpisać w rubrykę: „jeszcze się zastanawiamy”.

Trzeba podać nazwę. Opis. Zdjęcia. Misję.

Nie mieliśmy znajomości ani „wejść”. Wszystko szło oficjalną drogą. Pisaliśmy maile, dzwoniliśmy, wypełnialiśmy formularze, ucząc się świata festiwali od zera. Nigdy wcześniej nie byliśmy wystawcami. Nawet nie wiedzieliśmy, jak wygląda profesjonalne stoisko marki odzieżowej.

A jednak coś w nas mówiło: to jest nasze środowisko.

Muzyka. Warsztaty. Wykłady. Ludzie otwarci na slow fashion, rękodzieło, świadome wybory. Czuliśmy, że nasze ubrania handmade z Indii tam pasują.

Dreamersland 2023 – pierwszy test

Pierwszym festiwalem był Dreamersland w 2023 roku.
Dostaliśmy się.

A potem kolejne zgody zaczęły przychodzić jedna po drugiej — Wibracje, inne duże festiwale w Polsce. W sumie sześć, może osiem wydarzeń w jednym sezonie.

Był ogień.

A zaraz potem przyszła rzeczywistość. 

 

Rzeczywistość wystawcy – namiot, koszty i stres

Trzeba było kupić duży namiot. Zorganizować wieszaki, stoisko, oświetlenie, baner. Zapłacić niemałe pieniądze za miejsce — i mieć nadzieję, że to się zwróci.

Nie mieliśmy profesjonalnego setupu. Braliśmy stojaki z domu. Stare wieszaki. Chusty z Indii jako dekoracje. Oświetlenie symboliczne. Obok nas butiki z konstrukcjami jak z katalogu. My — z entuzjazmem większym niż doświadczenie.

Czuliśmy się jak laicy.

Był stres.
Czy ktoś podejdzie?
Czy nie wyjdziemy na minus?
Czy nasza marka odzieżowa zostanie potraktowana poważnie?

Sukienka z milionem sznurków

A potem przyszła pierwsza sprzedaż.

Sukienka.
Kobieta.
Ania gdzieś zniknęła. Zostałem sam.

Sukienka miała milion sznurków. Nie miałem pojęcia, jak ją założyć. W końcu inna klientka zaczęła mi pomagać. Stałem tam lekko zawstydzony, plącząc te wiązania jak początkujący harcerz.
A ta kobieta… i tak była zachwycona.
Kupiła.

To było absurdalnie piękne.

Ludzie nie przychodzili tylko po ubrania

Zaskoczyło nas coś jeszcze.
Ludzie nie przychodzili tylko po etniczne ubrania czy rękodzieło z Azji. Przychodzili po historię.

Pytali o Indie. O podróże. O pociągi. O lokalne targi. O to, jak powstała marka. Ubrania stawały się efektem ubocznym rozmowy. Kiedy opowiadaliśmy — one zaczynały sprzedawać się same.

Zrozumieliśmy wtedy coś bardzo ważnego:
Nie sprzedaje namiot. Nie sprzedaje idealne światło. Sprzedaje autentyczność.

Namiot, który odleciał

Na jednym z festiwali przyszedł silny wiatr. Namiot nie był wystarczająco zabezpieczony. W jednej chwili odleciał w krzaki, wywracając całe stoisko. Konstrukcja się połamała.

Nie dało się jej już złożyć.

I wiecie co zrobiliśmy? Rozłożyliśmy wszystko na kolorowych matach — jak na hinduskim bazarze. Ubrania leżały na ziemi. Totalny chaos.
A ludzie… dalej kupowali. Z uśmiechem. Z ciekawością. Z podziwem.
To był moment, w którym zrozumieliśmy, że marka z duszą obroni się nawet bez idealnej scenografii.

 

Sezon chaosu i euforii

Sezon 2023 był mieszanką stresu i zachwytu. Sprzedawaliśmy tak dużo, że zaczęło brakować towaru. Musieliśmy organizować kolejne dostawy w trakcie sezonu.

To był pierwszy moment, kiedy zobaczyliśmy, że to nie jest przypadek. Że ten model — oparty na relacji, rozmowie i świadomej modzie — naprawdę działa.

Przez kolejne trzy lata każde lato wyglądało podobnie:

Czerwiec. Lipiec. Sierpień.
Każdy weekend — festiwal. Pakowanie. Rozstawianie. Składanie. Droga. Rozmowy do późna.

Poznaliśmy Polskę od scen i łąk. Poznaliśmy setki, może tysiące ludzi. Zrozumieliśmy, że BAzja to nie tylko sklep z ubraniami.
To spotkanie.

Od wyszukiwania perełek do współtworzenia kolekcji

Na początku byliśmy wyszukiwaczami perełek. Wśród setek rzeczy wybieraliśmy te, które miały jakość, dobrą energię i uważność wykonania.

Ale w 2024 roku, kiedy znów przyjechaliśmy do Radżastanu, pojawiła się potrzeba czegoś więcej.
Już nie tylko wybierać. Ale współtworzyć.
Mieć wpływ na kolor, fakturę, krój, sposób wiązania sukienki. Na to, jak tkanina pracuje w ruchu.

Zaczęliśmy rozmawiać z rzemieślnikami nie jak klienci, ale jak partnerzy. Tak narodził się kolejny etap — tworzenie autorskich kolekcji we współpracy z lokalnymi twórcami.
To był moment dojrzewania marki.
Od sprzedaży tego, co znalezione — do tworzenia tego, co naprawdę nasze.

Festiwale jako szkoła biznesu i relacji

Festiwale nauczyły nas relacji. Indie nauczyły nas pokory. Współtworzenie nauczyło nas odpowiedzialności.
To była intensywna szkoła życia i biznesu. Bez mentorów. Bez podręczników. Za to z prawdziwymi ludźmi po drugiej stronie wieszaka.

I w pewnym momencie poczuliśmy, że skoro coś działa pod namiotem, w wietrze, w kurzu i rozmowie twarzą w twarz…
To może pora sprawdzić, czy zadziała także jako sklep internetowy z ubraniami?

Ale zanim powstał sklep online, musieliśmy przejść przez namiot, który odleciał. Przez sukienkę z milionem sznurków. Przez hinduski bazar na macie.
I o tym będzie kolejna historia.